Het leed dat klussen heet

De kerstvakantie, voor velen is het een tijd om te ontspannen, te bezinnen en weer op adem te komen. En voor velen ook een geschikt moment om achterstallig onderhoud aan het huis te plegen. Zo ook voor mij. En dat moet ook wel, want met een huis uit 1936 in Oud-Krimpen is er altijd wel wat te doen. Kozijnen die een likje verf kunnen gebruiken, vloertjes die aan vervanging toe zijn, muren die nog geverfd moeten worden en ga zo maar door.

Dus reed ik van de week maar weer eens naar de enige bouwmarkt die ons dorp rijk is om wat verf, kwasten, planken en plinten in te kopen. Ik kom daar inmiddels zo vaak dat ik zo langzamerhand grootaandeelhouder van dit filiaal ben geworden. De meeste dingen die ze daar verkopen zijn online goedkoper te vinden, maar aangezien ik meestal pas op de avond ervoor bedenk wat ik die dag erna ga doen ben ik toch blij om niet de brug over te hoeven.

Als ambtenaar met van nature twee linkerhanden valt het soms niet mee om te klussen. Zo moest mijn duim het vorige maand afleggen tegen de elektrische afkortzaag. Hij zit er gelukkig nog aan, maar een misrekening van mijn kant leverde een bezoek aan de HAP, 5 hechtingen, een flink litteken en een kapotte nagel op. Foutje, bedankt!

Dat je van fouten kunt leren is overigens nergens zo duidelijk als bij het klussen in huis. Elke fout die je maakt is een mooie reminder om het de volgende keer anders te doen. Als je bijvoorbeeld een vloertje wil leggen en er pas bij de plinten achter komt dat de muren en vloer enorm scheef zijn, waardoor ze voor een groot deel in het luchtledige zweven. Of als je door een moment van onoplettendheid met je hand tegen een blauwe stroomdraad aankomt en een flinke tik krijgt, al wist je toch zeker dat je de goede groep had uitgezet.

Ik kijk dan ook met veel bewondering naar geboren klusjesmannen – of vrouwen!- bij wie het allemaal vanzelf lijkt te gaan. Maar al doende leert men, dus ook voor onhandige ambtenaren is er hoop.

En als je dan een klus hebt afgemaakt levert dat direct voldoening op. Niets zo fijn als na een dag hard werken kijken naar het resultaat van een strak geverfde muur, een mooie lamp die ophangt, een vloer die netjes is gelegd of een in elkaar geschroefde kast. En dan een lekker biertje drinken als beloning voor het harde werken.

Bovendien is er niets rustgevender dan met een jaren ’60-playlist in de oren zonder al te veel te hoeven nadenken aan een klus in huis bezig te zijn. Tegenwoordig doen veel mensen een cursus mindfulness of aan yoga om een beetje tot rust te komen. Ik pleit voor een andere aanpak: kies een deur, een kast of ander meubelstuk en geef het een lekker kleurtje. Opschuren, ontvetten, verven. En dan weer opschuren, ontvetten en verven. En dat net zo lang totdat het klaar is. In de tussentijd kan uw brein weer volledig tot rust komen. En die kast heeft weer een mooie kleur. Ik zou zeggen, verf het zwart!