Voor visie heb je een bril nodig
De column van Karin Timm
7 november 2026 Karin Timm
Heb je je bril vandaag al opgezet?
En dan bedoel ik niet alleen de leesbril, de varifocus of die hippe zonnebril waarmee je op het terras er net wat flitsender uitziet. Nee, ik bedoel de bril waarmee je naar de wereld kijkt. De bril waarmee je je mening vormt, waarmee je anderen beoordeelt en waarmee je bepaalt wat je belangrijk vindt. Want volgens mij hebben we daar af en toe een ander montuur voor nodig. We zeggen het zo gemakkelijk: "Ik heb daar een duidelijke visie op." Maar als je er even over nadenkt, is dat eigenlijk best bijzonder. Want hoe kun je een visie hebben op iets als bijvoorbeeld gemeentepolitiek, op de toekomst van onze gemeente, op woningbouw, op opvang of op vrijwilligerswerk, als je alleen maar kijkt door je eigen bril?
Misschien is het tijd om eens wat vaker die van een ander op te zetten. Dat klinkt makkelijk, maar ik geef het je te doen. Niet alleen zie je misschien minder goed, maar zeker zie je de dingen anders. Bijvoorbeeld over de gemeentepolitiek. Ik ga er voor het gemak vanuit dat daar mensen zitten die allemaal het beste voor Krimpen willen. Maar ze kijken wel door heel verschillende brillen. De een kijkt door de bril van de ondernemer. Die ziet regels, belastingen, bereikbaarheid en een winkelcentrum dat aantrekkelijk moet blijven. De ander kijkt door de bril van een jonge woningzoekende. Die ziet vooral een tekort aan betaalbare woningen en vraagt zich af wanneer die eindelijk eens een eigen voordeur krijgt. Een oudere inwoner kijkt misschien door een bril waarin bereikbaarheid, zorg en een bankje op de juiste plek heel belangrijk zijn. En een ouder met jonge kinderen kijkt weer heel anders. Die ziet veilige fietsroutes, speelplekken, scholen en de vraag of er straks nog een betaalbare sportvereniging is. Allemaal kijken ze naar dezelfde gemeente. Maar ze zien niet hetzelfde. En dat is nou precies het interessante.
Want wie alleen door zijn eigen bril kijkt, ziet al snel dat de ander het verkeerd ziet. Dat is natuurlijk heel herkenbaar in de politiek. We hebben tegenwoordig overal een mening over. En het liefst een mening die niet meer bijgesteld hoeft te worden. We zijn er immers van overtuigd dat onze eigen glazen uitstekend geslepen zijn. Misschien is dat wel het probleem. Soms zitten we zo vast in ons eigen gelijk dat we niet meer zien dat er ook andere perspectieven bestaan. Dan is er wel sprake meer van een visie, maar van een tunnelvisie. En dat is toch echt iets anders.
Een visie vraagt namelijk dat je verder kijkt dan vandaag. Dat je nadenkt over de vraag wat voor gemeente je wilt zijn. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de mensen die hier na jou komen wonen. En dat brengt me bij Krimpen aan den IJssel. Onze gemeente die dit jaar 750 jaar bestaat. Zevenhonderdvijftig jaar! Dat is nogal wat. Zeveneneenhalve eeuw waarin mensen hier hebben gewoond, gewerkt, gebouwd, gezorgd, ondernomen en samen geleefd. En als je zo lang bestaat, heb je natuurlijk heel wat meegemaakt. Veranderingen, vooruitgang, tegenslagen en discussies. Waarschijnlijk waren er 750 jaar geleden ook al mensen die vonden dat vroeger alles beter was. Dat is trouwens een geruststellende gedachte. Sommige dingen veranderen kennelijk nooit.
Maar wat mij vooral opvalt, is dat een gemeenschap niet 750 jaar blijft bestaan doordat iedereen hetzelfde denkt. Een gemeenschap blijft bestaan doordat mensen bereid zijn iets voor elkaar te betekenen. En daar hebben we in Krimpen een prachtig voorbeeld van. We hebben hier ongeveer 7.500 vrijwilligers. Laat dat getal eens even op je inwerken. Zevenduizendvijfhonderd mensen die ergens hun tijd, energie, kennis of aandacht aan geven. Mensen die een sportvereniging draaiende houden, een kop koffie schenken, een activiteit organiseren, een oudere bezoeken, een jeugdteam trainen, een evenement organiseren of gewoon even omkijken naar iemand die dat nodig heeft. Dat zijn heel veel mensen die hun agenda niet alleen vullen met wat ze zelf willen, maar ook met wat een ander nodig heeft. En weet je wat het mooie is? Die vrijwilligers dragen allemaal een andere bril.
De een ziet die eenzame oudere. De ander ziet dat kind dat wat extra aandacht nodig heeft. Weer een ander ziet de scouting die zonder hulp niet verder kan. Maar ze doen allemaal iets met wat ze zien. Dat wel de mooiste vorm van visie: niet alleen zien wat er nog mist, maar ook bedenken wat je zelf kunt bijdragen.
Dan nog een onderwerp waarbij de brillen soms behoorlijk verschillen: de opvang van asielzoekers. De een kijkt vanuit medemenselijkheid en denkt aan mensen die huis en haard hebben moeten verlaten en ergens veilig moeten kunnen zijn. De ander kijkt vanuit zorgen over de beschikbare woningen, de druk op voorzieningen, de veiligheid of de draagkracht van de buurt. En laten we eerlijk zijn: beide brillen bestaan. En achter beide brillen zitten mensen met gevoelens, ervaringen en zorgen die je niet zomaar van tafel kunt vegen. Juist daarom is het belangrijk om niet meteen te oordelen over degene die door een andere bril kijkt. Krimpen heeft opnieuw ruimte gevonden voor de opvang van asielzoekers. Je kunt daar verschillende opvattingen over hebben. Maar je kunt ook constateren dat er opnieuw een oplossing is gevonden voor een ingewikkelde maatschappelijke opgave.
Goede lokale democratie begint precies daar: bij het erkennen dat een vraagstuk ingewikkeld is, dat niet iedereen hetzelfde denkt en dat je toch samen verder moet. Want een gemeente besturen is geen kwestie van een bril opzetten en vervolgens alles scherp zien. Soms is het beeld wazig. Brillenglazen zijn soms vet en moeten schoongemaakt worden. En soms moet je gewoon erkennen dat je een verkeerde bril op hebt. Daar maken we ons allemaal wel eens schuldig aan. Hoe vaak vormen we niet een oordeel over een besluit zonder precies te weten wat eraan voorafging? Hoe vaak zeggen we niet: "Ze doen maar wat op het gemeentehuis", terwijl we eigenlijk niet weten welke afwegingen daar zijn gemaakt? En hoe vaak hebben we zelf wel een oplossing paraat, zolang we die maar niet hoeven uit te voeren?
Krimpen bestaat 750 jaar. Dat is een mooie aanleiding om niet alleen terug te kijken, maar vooral vooruit te kijken. Wat voor gemeente willen we over tien, twintig of vijftig jaar zijn? Een gemeente waar mensen naar elkaar omkijken? Waar jongeren kansen krijgen? Waar ouderen mee kunnen blijven doen? Waar ondernemers kunnen ondernemen? Waar verenigingen kunnen bloeien? Waar mensen die hulp nodig hebben niet tussen wal en schip vallen? Ik denk dat we daar best een gezamenlijke visie op kunnen ontwikkelen. En met de bril van een ander op, komen we vast tot hele inspirerende gezichten. Want een bril opzetten is iets anders dan je ogen sluiten. Het is juist proberen scherper te kijken. Dus, beste luisteraars, als je de komende tijd iemand hoort zeggen dat men een duidelijke visie heeft op Krimpen, stel dan gerust eens een vraag. "En door wiens bril heb jij eigenlijk gekeken?" Misschien levert dat een verrassend gesprek op.
