Niet “Aan Zet”, maar “Uitstel van Zet“? & de Spelletjesavond

De titel is “Aan Zet”. Een krachtige titel. ;Actief. Daadkrachtig.

Je verwacht bijna dat iemand een schaakbord op tafel zet, de stukken neerzet en zegt:

"Zo, nu gaan we eens wat zetten doen."

Maar na 39 pagina's lezen bekroop mij een ander gevoel. Niet: Aan Zet.

Maar eerder: “Even kijken wie er aan zet is.”

Want als je het akkoord leest, zie je opvallend veel plannen, visies, gesprekken, evaluaties, uitvoeringsplannen, startnotities, wijkschouwen en onderzoeken.En opvallend weinig daadwerkelijke zetten.

Mijn favoriete hoofdstuk is toch wel Bestuurlijke Vernieuwing.

Daar staat dat de overheid moet luisteren voordat ze beslist. Dat klinkt prachtig.

Maar dat is ongeveer alsof een restaurant trots aankondigt: "Vanaf vandaag serveren wij warm eten."

Dan denk je toch: Mooi. Maar dat was eigenlijk altijd al de bedoeling.

En Het meest gebruikte woord in dit akkoord is volgens mij niet veiligheid. Niet wonen. Niet bereikbaarheid.

Het meest gebruikte woord is:

"Wij willen." Wij willen verbinden. Wij willen versterken. Wij willen samenwerken. Wij willen stimuleren.Wij willen onderzoeken. Wij willen evalueren. Wij willen luisteren. Op een gegeven moment verwachtte ik bijna:

"Wij willen onderzoeken of wij willen."

-Wat direct opvalt is dat Krimpen straks vier fulltime wethouders krijgt.

Vier stuks. het hoogste aantal ooit,in Krimpen.Kennelijk verwacht men het de komende jaren ineens wel heel druk te krijgen. Nu zullen zij zich niet snel vervellen en gun ik iedereen een drukke baan.

Mooie van vier full spelers is dat je natuurlijk ook nu is eindelijk fatsoenlijk aan een bordspel kunt beginnen. - daarvoor Moeten alle spelers er dan natuurlijk wel er zijn.

hoe verder ik las, hoe meer ik het gevoel kreeg dat we niet naar een coalitieakkoord zitten te kijken, maar naar de uitnodiging voor een wekelijkse spelletjesavond. Wat natuurlijk erg verbindend is en geen 750.000 euro hoeft te kosten, maar 39,95.

Vooral wat ik interessant vindt is dat heeft de afgelopen jaren niet bepaald campagne gevoerd met:

"Wij gaan een evaluatie uitvoeren." ,Nee. De boodschap was ongeveer:

"Wij gaan het anders doen!" "Wij gaan luisteren!" "Wij gaan problemen oplossen!"

En dan krijg je een coalitieakkoord waarin de oplossing voor ongeveer alles luidt:

"We gaan erover praten in de wijk."

Afval? > Praatsessie. , Veiligheid? > Wijkschouw. , Openbare ruimte? > Evaluatie.

Diftar? >Evaluatie van de evaluatie.

Nog één onderzoek erbij en we kunnen de Erasmus Universiteit een dependance geven in het gemeentehuis.

-Terug naar de spelletjeavond, voor de meeste bordspellen nu eenmaal vier spelers nodig hebt.

Voor Mens Erger Je Niet zit je met vier man perfect. Voor Risk ook. En voor Monopoly helemaal. De Burgemeester kan dan voor bank spelen, zodat niemand stiekem valsspeelt of vergeet te betalen.

Het hoofdstuk wonen leest als een langdurig potje kwartet.

"Mag ik van jou een starterswoning?" "Nee." , "Een seniorenwoning?" "Ook niet."

"Een sociale huurwoning?" "Niet in huis." , "Wat heb je dan wel?" "Een wooncoach."

We gaan woningen splitsen. Woningen delen. Tiny houses mogelijk maken.

Mantelzorgwoningen verruimen. Leegstaande panden onderzoeken.

Kortom: alles behalve de magische oplossing waarbij er ineens veel meer ruimte ontstaat.

Dat blijft in Krimpen nog steeds een lastig spel.

Het zwembad: eindelijk een echte zet

Er is gelukkig één onderwerp waarbij de coalitie plotseling wél heel concreet wordt.

Het zwembad.Daar staat letterlijk dat een Krimpen zonder zwembad geen optie is.

Kijk. Dat begrijp ik. Dat is een besluit. Geen startnotitie. Geen verkenning. Geen evaluatie.

Gewoon: "Dat zwembad komt er."

Dat is ongeveer de enige plek in het akkoord waar de dobbelsteen van tafel gaat en iemand daadwerkelijk een pion verplaatst.

Het hoofdstuk financiën deed mij sterk denken aan Monopoly.

Er komt een zwembad. Een aantrekkelijk centrum. Nieuwe projecten. Nieuwe ambities. Nieuwe plannen.

En ondertussen loopt iedereen heel voorzichtig langs het vakje belastingen.

Want daar wordt het ineens spannend. Bij Monopoly weet je tenminste nog wanneer de bank bijna leeg is.

In de politiek heet dat een meerjarenbegroting, en net als bij monopoly kan het alle kanten opgaan.

Het afvalhoofdstuk (lees Diftar) lijkt rechtstreeks uit Ganzenbord te komen.

Vakje 12: "U heeft een klacht over Diftar. Ga naar de evaluatiecommissie."

Vakje 27: "U bent nog niet tevreden. Ga terug naar de evaluatie."

Vakje 39: "Er komt een nieuwe evaluatie." Ga twee vakjes vooruit. En begin daarna opnieuw.

Dan de Algerabrug. Daar komt een stevige lobby voor. Samenwerken met Capelle…

Met Krimpenerwaard…Met provincie…Met Rijkswaterstaat…Met regio's.

Met belangenorganisaties. Dat leest bijna als een potje Risk.

Bondgenootschappen moeten worden gesloten.Maar voorlopig wil Capelle heel wat afslagen dicht!. De Kaarten worden uitgewisseld.Legers worden verzameld, of het nu wel gaat het komen tot een overwinning of wordt het weer door gebrek aan echte geallieerde steun een enorme aftocht,

Het hoofdstuk Levendigheid wil meer horeca, meer ontmoeting, meer evenementen en een aantrekkelijker centrum. Dat klinkt goed.. Maar tegelijkertijd blijft de zondag zoals hij nu is: beperkt geopende winkels en geen evenementen waarvoor een vergunning nodig is.

Dat deed mij denken aan een potje schaken.Niet omdat er zoveel spannende zetten worden gedaan, maar omdat de feestkoning al vóór de opening schaak staat. Je mag best een paar stukken verplaatsen, een terrasje erbij zetten en een plein opknappen.Maar wie droomt van een bruisend evenementen-Krimpen, ontdekt al snel dat de belangrijkste zet vooraf al is geblokkeerd.Geen schaakmat misschien.Maar wel een partij waarbij de scheidsrechter regelmatig zegt:"Mooie zet, maar die mag hier niet.

Wat mij vooral opvalt, is dat het akkoord voortdurend spreekt over verbinding, samenwerking, ontmoeting, participatie en samenredzaamheid. Mooie woorden. Echt waar. Maar een inwoner die vaststaat voor de Algerabrug heeft weinig aan verbinding. Die wil beweging. Een inwoner die geen woning kan vinden zoekt geen participatie. Die zoekt een sleutel.

En iemand die naast een overvolle container woont wil geen bestuurlijke vernieuwing.Die wil dat ding werkend en gewoon leeg.

Dus ja.Krimpen is volgens dit akkoord Aan Zet.

Maar na het lezen van 39 pagina's weet ik nog steeds niet helemaal welk spel we spelen.

Soms lijkt het schaken.Dan weer Monopoly.Af en toe Risk.Regelmatig Kwartet.En heel vaak Ganzenbord.

"U bent aangekomen bij een ingewikkeld probleem." , "Ga terug naar de startnotitie en sla een beurt over."

Want daar zit voor mij uiteindelijk de kern. Waar zijn de beloofde veranderingen & .Oplossingen, en die andere koers. ?? Maar helaas in dit akkoord lees ik vooral processen. Overleggen. Gesprekken. Evaluaties. Onderzoeken.

De vraag is wat de inwoner over vier jaar wil horen.

Dat er heel veel gespeeld is? Of dat er eindelijk een paar stukken van het bord verdwenen zijn.

Want bij een bordspel geldt uiteindelijk één simpele regel: Je wint niet omdat je aan zet bent. Je wint omdat je een zet doet.

Voordat ik afsluit: natuurlijk ook mijn oprechte felicitaties. Vier kwalitatieve en betrokken inwoners van ons dorp hebben de verantwoordelijkheid op zich genomen en zijn nu écht Aan Zet. Ik wens Saskia Bijl, Wilco Slotboom-zeedijk, Hugo van der Wal en Anton Brand veel succes, wijsheid en vooral ook plezier toe in de komende jaren. En wij als inwoners? Wij blijven natuurlijk meespelen. Soms met applaus, soms kritisch, soms met een kleine spelregelcontrole vanaf de zijlijn.Ik wens het nieuwe college een mooie bestuursperiode toe, en alle Krimpenaren een heerlijke zomer(vakantie).

Oja en voor ik het vergeet,Vandaag is onze altijd vrolijke Burgemeester Henriette Westerdijk jarig, vergeet haar dus niet te feliciteren!