Saai!

Pas vroeg iemand mij hoe ver ik als pensionado was met mijn ‘bucketlist’. Of ik nog verre reizen op mijn programma had. Of andere grote uitdagingen. Hij had het mij weleens eerder gevraagd. Nou, nee dus. Wij hopen dit voorjaar een poosje in Frankrijk vakantie te vieren maar verder geen grootse plannen. En al helemaal geen ‘bucketlist’.  “Frankrijk, dat is wel erg saai”, was het antwoord.

Kortom, het woord saai valt zelden als compliment. Saai staat kennelijk voor gebrek, voor tekort. Voor iets dat beter, leuker, grootser had moeten zijn. Maar wat is er eigenlijk mis met saai?

Saai is vaak gewoon. En gewoon is meestal stabiel, voorspelbaar, betrouwbaar. Saai is de trein die op tijd rijdt. De buurman die altijd groet, iedere dag een boodschap doen. Eigenlijk klinkt dat helemaal niet zo slecht.

Toch leven we in een tijd waarin saai bijna verdacht is. Alles moet bijzonder, opmerkelijk, passioneel of gedreven zijn. Je bent niet gewoon enthousiast, je bent gepassioneerd. Je werk is niet je baan, het is je roeping. Je weekend was niet leuk, maar onvergetelijk. En als dat allemaal niet zo voelt, dan doe je blijkbaar iets verkeerd.

Je ziet het ook in het nieuws. Een gebeurtenis is niet langer nieuws, het is opzienbarend, het is breaking, het gaat viraal. Een uitspraak is niet verrassend, maar schokkend. Want als nieuws niet opmerkelijk is, wordt het niet aangeklikt. En als het niet aangeklikt wordt, lijkt het niet te bestaan. Saai nieuws is geen nieuws, terwijl het dan vaak juist gaat over zaken die goed werken, rustig verlopen of simpelweg blijven draaien.

Maar misschien hebben we juist meer saai nodig. Meer verhalen zonder superlatieven. Meer dagen die niet viraal hoeven te gaan. Meer levens die niet voortdurend moeten bewijzen dat ze uitzonderlijk zijn.

Want saai betekent ook vaak dat dingen kloppen. Dat er geen crisis is, geen rel, geen brandje dat geblust moet worden. Saai is een teken dat systemen functioneren en mensen hun werk doen. Dat is geen gebrek aan spanning, dat is een vorm van luxe.

Misschien moeten we het woord saai herwaarderen. Niet als synoniem voor leeg of betekenisloos, maar als bevestiging dat het goed gaat. Saai als rust, saai als betrouwbaarheid. Saai als de basis waarop je kunt bouwen zonder dat de grond voortdurend onder je voeten wegzakt.

Want als iemand je de volgende keer saai noemt omdat je ergens geen zin in hebt, mag je dat gerust als compliment opvatten. Het betekent dat je niet meedanst op andermans verwachtingen, dat je weet wat je wel en niet wilt. En dat je niet bang bent voor een beetje rust.

In een wereld die gilt om aandacht, is dat misschien wel het meest opmerkelijke wat je kunt doen.​​​​​​​​​​​​​​​​ Vanmiddag ga ik lekker naar een wedstrijdje van mijn voetbalclub en praatjes maken. Misschien hartstikke saai, maar wel heel leuk!