Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie: lees ons cookie-beleid of verberg deze melding. ×

Not in my backyard

De column van Reinier Cornet

22 juni 2024 Reinier Cornet

Beoogd minister van Wonen, Mona Keijzer, kwam deze week nog voor haar benoeming in opspraak omdat zij als privépersoon tot aan de Raad van State heeft geprocedeerd om de bouw van een woon-zorgcomplex voor ouderen met dementie in haar woonplaats tegen te houden. Dat tegenhouden lukte overigens niet, de Raad van State wees het beroep van Keijzer en haar buren af.  

Dat is saillant omdat in het hoofdlijnenakkoord is afgesproken dat beroepsmogelijkheden tegen bouwprojecten worden beperkt. “Practice what you preach”, zou je bijna zeggen. Nog saillanter is dat Keijzer en haar buren er bij de Raad van State op wezen dat bij de bouw van het woon-zorgcomplex te veel stikstof zou vrijkomen, en dat de bouw van het woon-zorgcomplex het leefgebied van de huismus zou verstoren. Nogal opmerkelijke argumenten voor een politica van de BBB, een partij die juist af wil van de eenzijdige focus op de kritische depositiewaarden in het stikstofbeleid.

Welnu, elke inwoner heeft natuurlijk het recht om in beroep te gaan tegen voorgenomen bouwplannen. En dat dit kan is een goed recht, want het is de taak van de overheid om alle belangen goed af te wegen. Het is geen garantie dat dit altijd goed gaat. Vandaar dat het belangrijk is dat de rechter dit nog kan toetsen als hier twijfels over zijn.

De casus Keijzer is wellicht wel exemplarisch voor een groter probleem in Nederland: dat heel veel bouwprojecten enorm traag verlopen omdat een gang naar de Raad van State tegenwoordig meer regel is dan uitzondering. En dat dit één van de vele redenen is dat er een enorme woningtekort is. Hugo de Jonge zei onlangs: in Nederland gaat recht op uitzicht boven het recht op een woning.

Ook in Krimpen valt op dat de weerstand tegen bouwprojecten de afgelopen tijd lijkt te groeien. We hebben het gezien bij de plannen voor Crimpenersteyn, de nul-op-de-meter wijk naast de Admiraal, de nieuwbouw van Octaaf/Mozaïek en zo zijn er nog wel meer voorbeelden te geven. Die ontwikkeling baart mij zorgen.

Om even in te zoomen op de casus van het Octaaf/Mozaïek. De gemeente had aangeven dat er werd overwogen om nieuwbouw van deze scholen in het Moderatopark te laten plaatsvinden. Vanwege ruimtegebrek passen beide scholen in de toekomst namelijk niet meer samen op de huidige plek. Er kwam massaal protest tegen vanuit omwonenden. Met argumenten die heel begrijpelijk waren. Als ik in die buurt zou wonen zou ik wellicht hetzelfde vinden.

De gemeente ging op zoek naar een andere oplossing, namelijk dat het Octaaf op de huidige plek zou blijven en het Mozaïek zou verhuizen naar waar vroeger het Onderdak was. Je kunt op je klompen aanvoelen wat er toen gebeurde: ook vanuit die buurt een boze brief met handtekeningenlijst van omwonenden die hevig in bezwaar komen tegen dit plan.

Het besturen van de gemeente wordt wel heel moeilijk als elk plan voor een nieuw schoolgebouw al bij voorbaat stuit op zulk hevig protest. En natuurlijk is het van belang om goed naar bezwaren te luisteren en om de belangen van omwonenden af te wegen. Maar richt je niet alleen op de mensen die het hardste roepen dat ze tegen zijn. Er zijn ook andere belangen die tellen, van mensen die nu hun stem nog niet eens kunnen laten gelden. Denk aan de kinderen die nu nog niet eens geboren zijn maar die over 10 jaar wel een schone, prettige en veilige school verdienen. Of de toekomstige bewoners van een prachtig nieuw appartementencomplex. Die belangen zijn minstens evenveel waard.

Gelukkig zijn er ook goede voorbeelden waarbij het lukt om er met de buurt uit te komen. Daarbij helpt een goed participatieproces. Maar ook met een goed participatieproces moeten er soms beslissingen worden genomen waar niet iedereen het mee eens is. Gehoord worden is iets anders dan gelijk krijgen. In de praktijk worden die twee nog wel eens met elkaar verward.

Daarbij geldt ook het spreekwoord: Een mens lijdt dikwijls het meest van het lijden dat hij vreest. Zorgen kunnen logisch zijn vooraf, maar onterecht blijken achteraf. Denk aan de afsluiting van de afrit van de Algerabrug bij het Koningin Wilhelmina-plein. Tegenstanders waren ervan overtuigd dat de fileproblematiek en het sluipverkeer in de wijk enorm zou toenemen. Als bewoner van Oud-Krimpen zie ik dat het een stuk rustiger en leefbaarder is geworden. Ik heb geen enquête onder mijn buren gedaan maar ik vermoed dat de meesten de huidige situatie wel prima vinden.

Laten we dus proberen om veranderingen met een open vizier tegemoet te treden, en de hakken niet al te veel in het zand te steken. Een beetje meer geduld, verdraagzaamheid en begrip voor elkaar doet wonderen.  

Muziek: David Bowie-Changes