Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie: lees ons cookie-beleid of verberg deze melding. ×

Tussen nu en straks

De column van Bert van Oosterhout

14 mei 2022 Bert van Oosterhout

Bij de jongste verkiezingen voor de gemeenteraad van Krimpen aan den IJssel scoorde de partij 843 stemmen. Dat komt overeen met 1 zetel in de gemeenteraad. Dan ga je duidelijk niet voor de populariteitsprijs. En evenmin genereer je veel vertrouwen van de lokale kiezers.

  Ik heb het, voor wie de cijfers niet bij de hand heeft, over het CDA. De partij die in de beoogde coalitie van Leefbaar Krimpen (3499 stemmen en 6 zetels) en de Staatkundig Gereformeerde Partij (3005 stemmen en 5 zetels) mede vorm zou kunnen geven aan de politieke ontdekking van het jaar – waar zowel in Den Haag als in Krimpen iedere politicus het over heeft: een nieuwe bestuurscultuur.

   Tot nog toe  heb ik nog nergens gehoord wat daar precies mee wordt bedoeld. Iets met transparantie of zo. Daarbij denk ik vooralsnog eerder aan dubbele ramen dan aan praktische politiek. Wat moet een mens met teksten als van formateur Henk Gossink, die wijsheden verkondigde als “Dit motorblok – hij doelde op de samenwerking van Leefbaar en SGP – moet de formatie als een open proces vorm geven. Deelname aan een open proces moet voor alle partijen lonend zijn. Dat vraagt om een ruimhartige en publieke erkenning van ieders bijdrage aan het proces.”

  Vooral het laatste is interessant. Het geeft zelfs de 1-zetel-partijen een stem in het kapittel. Dan wel in het besef dat de stem niet heel ver reikt.  Van enig klokgebeier, toch toepasselijk in de traditie van het CDA, kan geen sprake zijn. Al kan de fractie als vanzelfsprekend wel van zich doen horen zodra aan de orde komt wat de informateur zei: uitgaan van inhoudelijke programma's en doen wat goed is voor Krimpen.

  Hoezo? Handelden de geachte dames en heren tot nog toe dan niet op basis van de inhoud? En hadden ze niet voor ogen wat het beste is voor ons dorp?  Zo niet, dan is zelfs één raadszetel nog te veel. Maar zo zout wordt 'ie toch niet gegeten? Dat maak je mij niet wijs. Wat niet wegneemt dat het begrip transparantie  niet echt van toepassing is cq was, bij het optreden van Henk Gossink, die – mirabele dictu (wonderlijk genoeg)  – ineens werd bijgestaan door collega Dirk Louter.

   Witte rook in Krimpen aan den Ijssel, meldde het AD begin deze week, met een speelse verwijzing naar de keuze van een paus. Want er is een nieuwe coalitie: Leefbaar, SGP en CDA. Bien  étonnés de se trouver ensemble, zeggen de Fransen dan.  In verstaanbaar Krimpens: wonderlijk  hen samen te treffen.

Het proces erheen vertoonde wel enige gelijkenis met de gang van zaken in Rome. Die voltrekt zich ook achter gesloten deuren. En zoveel is wel bekend: hoewel je dat van de kardinalen niet zou verwachten,  hun motieven zijn niet altijd zuiver. De 'heilige mannen' in het Vaticaan zijn  net mensen en dus niet vrij van kinnesinne. Tot zover deze kunstmatige vergelijking.

  Als we Henk Gossink mogen geloven, is de nieuwe coalitie 'gebaseerd op de criteria voor een robuuste coalitie, die balanceert tussen continuïteit  en vernieuwing.' Zeg maar tussen nu en straks.  In gezamenlijk overleg werd afgewogen 'welke partijen de meeste toegevoegde waarde hebben voor het functioneren van een coalitie samen met Leefbaar en de SGP.' Deze speurtocht leidde al betrekkelijk snel tot het bekende resultaat.  En tot enig wenkbrauw fronsen.

  Afgaande op de reactie van bijvoorbeeld Wilco Slotboom-Zeedijk, fractievoorzitter van Stem van Krimpen, is dat te begrijpen.  Citaat “Wanneer je wordt uitgenodigd door Leefbaar en SGP om mee te praten – (input, zegt Wilco zelf) – en de eerste zin van de SGP-fractie is: jullie mogen niet meedoen. Wij willen geen twee lokale partijen. Dat is te veel van het goede.”  Dan klinkt dat inderdaad  niet als een hartelijk: kom  binnen, wees welkom, de koffie staat klaar. En als Leefbaar duidelijk ermee instemt, weet iedereen meteen hoe laat het is.

  Vrije verkiezingen, zoals voor een gemeentebestuur, zijn een groot goed. In de aanloop er naar toe, doen zij die gekozen willen worden zich soms beter voor dan ze zijn. Grote woorden worden niet geschuwd. Verlokkelijke sociale vergezichten rollen er moeiteloos uit.  Niets menselijks is de politicus vreemd. Maar voorop moet staan dat politiek bedrijven, ons aller dorp draaiende houden, in eerste instantie een kwestie is van intelligent handwerk. 

  En van poëzie. Ja, je hoort het goed: van poëzie. In het verleden  afkomstig van fractieleiders die hun goede voornemens voorzagen van een passende titel. Wie herinnert zich niet deze Evenwichtig door de crisis.?  Of  Naast elkaar, met elkaar, voor elkaar. En bijvoorbeeld In verbondenheid verschil maken.  Allemaal  dichterlijke titels voor een kortstondige schijnvertoning van wederzijdse politieke liefde en behoefte aan samenwerking.

  Ze herinneren eraan hoe de lucht net als nu zwanger was van mooie voornemens. Maar hoe mooi ze ook klinken, welluidende slogans zijn geen doel op zichzelf. Ze verwijzen naar de wil om samen te werken. Tegenstellingen te overbruggen. Elkaar eens open en eerlijk in de ogen te kijken. Veel verder kwamen de gekozenen meestal niet. Maar dat was toen. Het gaat er nu om een nieuwe bestuurscultuur tot stand te brengen. Alsof het niks is. In Den Haag valt er nog weinig van te merken. Dat moet Krimpen aan den Ijssel beter kunnen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. 

 

 Een plezierig weekend.

14 mei 2022

Bert van Oosterhout