Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie: lees ons cookie-beleid of verberg deze melding. ×

Hij zag het licht,maar ja...

De column van Bert van Oosterhout

6 maart 2021 Bert van Oosterhout

De Mieras-kerk aan de Nagtegaalstraat in ons dorp ziet er, wat mij betreft, van buiten uit als een gesloten bastion. Een soort burcht die door zijn architectuur eerder afwijst dan uitnodigt. Hoe de kerk er van binnen uitziet, weet ik niet. Want ik heb er nog nooit een voet over de drempel gezet. En ik ben ook niet van plan dat te doen.

Raar eigenlijk, want ik heb wel iets met kerken. In Nederland en in landen als Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Frankrijk, Spanje en België, zijn mijn vrouw en ik menige indrukwekkende tempel binnengelopen. We hebben trouwens, wanneer het zo uitkwam, ook synagogen en moskeeën niet geschuwd. Met andere woorden: wil je het over kerkgebouwen hebben, ben je bij ons aan het juiste adres.

Behalve dan als het om de Mieraskerk gaat. Dit gebouw, dat strikt genomen neutraal is, is voor nogal wat Krimpenaren een symbool van ergernis geworden. Dat heeft alles te maken met de aanhoudende opwinding die een jaar of wat geleden ontstond door drs. Anthonie Kort, prediker van de Oud Gereformeerde Gemeente, die in de Mieraskerk geregeld de kansel beklimt. Hij doet dat sinds 2003 voor een gemeente van circa 1900 leden. Wat je noemt een flinke club. Qua omvang dan.

Afgaande op zijn biografie deed Prediker Kort zich al in een vroeg stadium kennen als eigenzinnig. Zo brak hij in 1996 met de Nederlands Hervormde Kerk. Een sollicitatie bij de Gereformeerde kerken in Nederland liep vervolgens op niets uit. Maar de Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland verwelkomden hem in 1997 in hun gemeenschap.

De meest besproken dominee van Krimpen aan den Ijssel en buitengewesten groeide op in een christelijk gezin. Als 19-jarige jongeman gaf hij er echter de brui aan. Hij liet het geloof voor wat het was en werd manager van een amateur rockgroep.

Popconcerten en discotheken bezoeken werd een tijdje zijn belangrijkste bezigheid. Zijn portemonnee spekte hij tegelijkertijd met de handel in drugs, waarvan hij zelf ook graag snoepte. (Voor alle duidelijkheid: ik ontleen deze informatie aan Wikipedia).

Anthonie wist dus waar Abraham de mosterd haalt. En natuurlijk weet hij zoveel jaar na dato – op grond van zijn ervaring van weleer – nog steeds hoe de vork aan de steel zit. Ook al overkwam hem, wat twintig eeuwen geleden ook al gebeurde: de prediker in spé zag op een dag het licht. Volgens de overlevering gebeurde het tijdens een voetbalwedstrijd van PEC Zwolle. Het oorzakelijk verband is mij niet duidelijk geworden. Misschien heeft het iets met vurige tongen te maken.

De ex-manager, gebruiker en dealer bekeerde zich. En daar liet hij het niet bij. Hij ging nog een stap verder. Begon en voltooide een studie theologie. Die bracht hem via wat omwegen uiteindelijk in Krimpen aan den Ijssel. Voor zover ik weet is hij daar nog steeds. Al mijdt hij momenteel de openbaarheid. Geen wonder trouwens voor een voorganger die zich zo in de nesten heeft gewerkt, dat zelfs de landelijke televisie belangstelling voor hem heeft.

Hoe het allemaal begon hoef ik hier niet te vertellen. We weten nu wel dat een vertrouwelijke brief van de dominee aan de gemeente vorig jaar door een van de fracties in de gemeenteraad werd gelekt. In die brief legde Kort een verband tussen de corona pandemie en mensen die niet volgens het man-vrouw model leven. Het was, liever gezegd is, de plicht van de gemeenteraad alle uitingen van homosexualiteit uit te bannen. Dit is mijn beknopte samenvatting, maar hier kwam het op neer.

Wat bezielt iemand die zulke opvattingen ventileert? Hoe kun je denken dat een gemeenteraad dergelijke middeleeuwse denkbeelden over menselijke relaties zou moeten overnemen? Onder welke steen heb je dan geleefd? En sinds wanneer is een privéopvatting een houvast voor gemeentelijk beleid? Ik ken geen enkele regel, voorschrift of wet van die strekking. En dat moeten we vooral zo houden.

Dominee Anthonie Kort heeft Krimpen aan den Ijssel een slechte dienst bewezen. Voor de buitenwereld, inmiddels uitgebreid op de hoogte, lijkt het alsof de plaatselijke LHBTI-gemeenschap ons dorp tot een oord van verderf maakt. Te belachelijk voor woorden, natuurlijk.

Verlichte geesten hebben in het verleden de scheiding van kerk en staat vastgelegd. Onze locale prediker mag denken wat hij wil. Maar met een brief, die niet voor de buitenwacht was bestemd, politici beïnvloeden – dat mag nu juist niet. En ga me nou niet vertellen dat het allemaal niet zo was bedoeld. Zo naïef zijn wij Krimpenaren niet. In elk geval niet allemaal. Kerk en staat zijn strikt gescheiden en dat is een groot goed. Menige Krimpenaar heeft nu eenmaal geen boodschap aan wat op de kansel wordt verkondigd.

Je zou kunnen denken dat zijn geloofsijver met de prediker in de Mieraskerk op de loop is gegaan. Maar welke geest ook in hem is gevaren, hij is hoe dan ook te ver gegaan. Een openbaar excuus zou hem daarom niet misstaan. Het zou bovendien getuigen van persoonlijke moed en pastorale zorg. Niet het waarschuwende vingertje, maar een uitnodigende hand is hier op zijn plaats.

Een prettig weekend.
Blijf gezond.

6 maart 2021
Bert van Oosterhout